Perfumy datują początek swej historii na czasy, kiedy w trakcie różnych obrzędów religijnych palono kadzidła, cedr i inne pachnące rodzaje drewna, gdyż wierzono, że unoszący się dym zaniesie do bogów ich modlitwy oraz przychylnie nastroi do składających ofiary. Sama nazwa „perfumy” oznacza „poprzez dym”. Pierwsze wzmianki dotyczące substancji takich jak dzisiejsze perfumy odnoszą się do obszaru Bliskiego Wschodu, głównie Egiptu.
Perfumy i wonności w starożytnym Egipcie pełniły istotną rolę. Używano ich do praktyk religijnych – namaszczeń przedpogrzebowych, składania ofiar bogom i rytuałów oczyszczających. Perfumy produkowane były przez kapłanów, którym receptury na perfumy mógł objawić bóg mądrości Tot. Około 2000 r. p.n.e. zaczęto wytwarzać perfumy także dla żyjących – początkowo tylko dla faraona i dworzan, lecz zwyczaj, że perfumy są używane, szybko rozpowszechnił się wśród pozostałej ludności. Ówczesne perfumy nie zawierały jeszcze alkoholu, miały najczęściej postać olejków lub balsamów.
Perfumy miały też istotne znaczenie w Grecji. Perfumy miały być używane przez Afrodytę, boginię miłości, jako pierwszą, której to jedna z nimf wykradła jej sekrety i przekazała perfumy ludziom. Perfumy popularnie rozprowadzano na całym ciele przed posiłkami i po kąpieli. Wierzono też, że perfumy mają leczniczą moc, a także skrapiano nimi zmarłych i wkładano perfumy do grobowców.
Rzymianie przejęli perfumy i zwyczaj ich używania od Greków i starożytnego Wschodu. W czasach imperium perfumy rozpryskiwano nie tylko na ludzi, ale także na przedmioty codziennego użytku i zwierzęta. Perfumy były tez rozpryskiwane przez specjalne fontanny podczas przedstawień teatralnych i igrzysk sportowych. Perfumy i ich twórcy cieszyli się w tamtych czasach takim samym szacunkiem jak medycy, gdyż wierzono w leczniczą moc aromatów.